|
De brief
De georganiseerde sponsoring van het migrantenonderwijs begon met een brief. Het gemeentebestuur van Heusden-Zolder stuurde op 1 maart 1990 een deftige brief naar alle scholen en hun begeleiders, om hen verheugd mee te delen dat er een bedrag van 500 miljoen (franken) voorzien was om de kansarmoede te bestrijden.
De brief heb ik nog, hij is vergeeld en ruikt naar oud papier, en bovenaan zie je aan de roestvlekjes dat er een paperclipje gezeten had. In het midden van de brief staan de sporen van een kopje koffie, en links en rechts in de marges staan aantekeningen van mezelf. Wat moet ik toen kwaad geweest zijn!
Inhoud van de brief: "Op de begroting van de Vlaamse Gemeenschap werd opnieuw, zoals op de begroting van 1989, een krediet van 500 miljoen voorzien voor allerhande initiatieven ter bestrijding van de kansarmoede". In de volgende regels werden alle betrokkenen warm gemaakt om mee te werken aan een project dat alle ouders dichter wilde betrekken bij het onderwijsgebeuren. De brief hamerde ongemeen hard op het belang van ouderbetrokkenheid, zó hard dat de lezers half in coma geklopt werden. Zo werd het Lenssens-project geïntroduceerd. Lenssens?... Belletje rinkelt. Was dat niet de man die ons ooit met opgeheven vingertje wees op onze 'vooroordelen' over migranten?!
Het was een brave brief, met items als 'achterstellingssituaties', 'kansarmoedebestrijding', 'ouderbetrokkenheid', en zo van die kreten over naïeve naastenliefde. Onderaan stonden echter de handtekeningen van de coördinator migrantendienst en de schepen van migranten... Hola! De migrantendienst! Mijn waakzaamheid en bloeddruk stegen, en tegelijk begon ik argwanend te speuren naar woorden als 'migrant' of 'integratie'. Deze woorden kon ik echter niet terugvinden in de tekst, ze werden bewúst vermeden, omdat de brief van de migrantendienst kwam, én het project werd naar Lenssens genoemd, de verdediger van de migranten.
Enkele maanden later. Het project was al goed aan de gang en iedereen was inmiddels de brief van de migrantendienst vergeten. Toen bleek dat 'de brief' bedrog en misleiding was, want stilaan evolueerden de projectactiviteiten naar "Integratie van Migranten". Een slapjanus van de migrantendienst versprak zich en noemde het project "Integratie van Migranten". Ach, de 500 miljoen waren toch al opgesoupeerd.
En de Vlaamse kansarmen?
Kansarme Vlaminkjes werden buitengesloten, die konden fluiten naar begeleiding. De oorspronkelijke kansarmoedebestrijding maakte plaats voor integratiebevorderende activiteiten voor migrantenleerlingen. Die ommezwaai was nodig om alle miljoenen naar het migrantenoderwijs te kunnen versassen. Ik was blijkbaar de enige die zich afvroeg: Is er dan geen kansarmoede in Vlaamse gezinnen? Moeten Vlaamse ouders niet betrokken worden bij het onderwijs van hun kinderen? Zijn er geen Vlaamse kindjes in nood?...
De geldkraan
De geldkraan naar het migrantenonderwijs is nu nog altijd niet dichtgedraaid. Die zal wel fortuinen blijven doorsluizen naar het migrantenwereldje dat zo lek is als een zeef. Hele sloten en bergen geld, koffers vol goudstukken, handenvol zilverlingen, werden doorgesluisd naar de onderwijswereld om de migrantjes te helpen integreren en om hun taal- en leerachterstand weg te werken. 'Parels voor de zwijnen'! Dubieuze projecten met zweverige leerstof werken averechts, ze doen allochtoontjes dieper wegzinken in hun eigenheden, in hun eigen wereldje, ver weg van onze samenleving. Hun eigen stijl van lesvolgen is heel anders dan die van hun Vlaamse klasgenootjes, en die verschillende eigenheden in één multiculturele klas, dat kan nooit klikken, dat kan nooit werken. De geldkraan bleef openstaan, terwijl migrantenleerlingen het niet zo nauw namen met inzet en vlijt, met respect voor de Nederlandse taal, ook onvoldoende interesse in de leerstof, geen ambities voor de toekomst, geen verantwoordelijkheidsgevoel... Uitzichtloze toestanden waar toch fortuinen tegenaan gesmeten werden!
Evaluatie door de scholen
Scholen die extra subsidies kregen voor de begeleiding van kansarmen, moesten ook aantonen wat ze met dat geld deden en welke resultaten ze daarmee behaalden. Als illustratie ga ik me hier beperken tot directrice An Serpent. Haar specialiteit was het vervalsen van verslagen en van attesten. Ik was getuige van het gefoefel en gesjoemel tijdens evaluatievergaderingen. De vorderingen van de leerlingen werden rooskleuriger voorgesteld dan ze in werkelijkheid waren, ook bijlessen en remediërende activiteiten werden verzonnen, en de inspanningen van de taakleerkracht werden schromelijk overdreven... Zó gebeurde dat in de concentratiescholen!!!
|
