SCHOOLPERIKELEN (Vroeger)

Mijn jongere collega's hielden van zweverige uitspraken en mistige voorspellingen over ziektebeelden en toekomstvisioenen bij leerlingen. Ze hielden ervan om jonge moedertjes te sussen en te misleiden. De pijnlijke feiten durfden ze hen nooit vertellen. Altijd maar rond de pot draaien. Zoals kaartlegsters op tv de kijkers in de doeken doen. Je hoeft alleen maar naar hen te kijken en te luisteren om te weten dat ze bedriegsters zijn. Helderzienden, toekomstvoorspellers en waarzeggers manipuleren anderen, heel geraffineerd. Je moet het allemaal maar kunnen en durven zonder scrupules.

Ik heb PMS'ers gekend die erg leken op dat soort glazenbollenkijksters. Ze zweefden graag in de wazige medische sfeer waarin ze zich in nauw contact met de schoolarts belangrijk voelden. Maar de schoolarts zweeg over het ondefinieerbare ADHD, een stelletje ontgoochelde vrouwen achterlatend.

Het zoontje van een vriendin was een hyperactief ventje met onbedaarlijk heftig gedrag. Zijn huiswerk maken was een ramp en opletten in de klas lukte helemáál niet. Vroeger zou men het jongetje 'een stout kind' genoemd hebben. Nu heet dat ADHD. Er bestaan geen stoute kinderen meer omdat de geneeskundewereld een welluidende naam verzonnen heeft voor hun 'ziekte'. Een welluidende naam ADHD met de daaraan gekoppelde medicatie Rilatine.

Moeders werden aangeraden om naar het PMS te gaan, voor een ADHD-test. "Naar het PMS gaan om ADHD te laten testen"?! Die gekke gedachtegang heerste er bij de werkende moedertjes, omdat het nieuws over de wonderpil 'rilatine' razendsnel van mond tot mond ging.

De moedertjes wisten thuis geen raad met hun druktemakertjes en vertrouwden blindelings op het wondermiddel 'rilatine'. Zelf konden ze de opvoeding van hun wildebras niet aan omdat ze moesten gaan werken. Dan de kleine maar 'drogeren'. De huisarts gebruikt dit woord natuurlijk niet, maar had het wel over 'beter opletten', 'rustiger gedrag', en zo van die zalvende woorden die een moeder week maakten.

De huisarts kreeg soms te horen: "het PMS heeft gezegd dat mijn kind rilatine nodig heeft". Sommige huisartsen waren wantrouwend, anderen schreven vlot rilatine voor, enkel op basis van de vraag van de moeder.

Begin jaren 90 dook plots 'ADHD' op, een gloednieuwe benaming voor aandachts- en activiteitsstoornissen. ADHD als onlosmakelijk verbonden met rilatinemedicatie. In die beginperiode kwam de reclame rond rilatine goed op gang. Scholen en PMS-centra dweepten ermee en waren trots op hun kennis over het nieuwe 'ziektebeeld'. Rilatine werd voorgesteld als een wondermiddel voor concentratie, geheugen en innerlijke rust. Zo deed die info de ronde en je hoorde er niet bij als je er niets over wist.

Tijdens koffiekransjes van moeders met moeilijke kindjes werd rilatine vaak besproken, en de goedgelovige moedertjes dachten: "Ik hoef thuis niet meer in te grijpen, want rilatine zorgt er wel voor dat ze kalm blijven". Goedgelovig en gemakzuchtig. De opvoeding werd dus in handen gegeven van rilatine. De moedertjes werden misleid door leerkrachten, PMS'ers én huisartsen. Huisartsen die vlot rilatine voorschreven na een subjectief oordeel van een leerkracht of van een PMS'er, of van een andere populaire instantie. Iederéén meende ADHD te kunnen vaststellen, zo'n diagose is toch kinderspel... Zó lichtzinnig ging er dat aan toe.

De rilatine-rage en de verering van de wonderpil zijn vergeefse opvoedingspogingen, want de druktemakertjes kennen slechts een lichte tijdelijke opflakkering van rust, kalmte en bezinning. Pedagogisch comfortabel, maar de rapportcijfers van rilatinegebruikers heb ik nóóit zien verbeteren! Als gedrogeerde willoze automaten zitten ze in een klas samen met alerte medeleerlingen die geen rilatine nodig hebben!