|
Ergens in de loop van het jaar 2008 verscheen er op tv de voorstelling van een nieuw boek van Jef Ulburghs: 'De Europese Droom'. Het gaat over het Europa van morgen, het Europa dat voor uitdagingen staat om onze planeet te redden. In het eerste deel gaat het over het ontstaan, de evolutie en de betekenis van de subsidiariteit als Europese identiteit. In het tweede deel komen mensen aan het woord over sociale en ecologische alternatieven. Klinkt gewichtig en Jef werd geprezen en geëerd op tv.
Maar Jef Ulburghs, priester-politicus, was in werkelijkheid een schelm en een schurk. Hij kwam overal aan zijn trekken, in de media als mediageiligaard, en familiegeil was hij ook, zodanig zelfs dat zijn nichtje er traumatische ervaringen aan overhield. Zij was vroeger leerlinge aan het Hasseltse lyceum. Haar hysterische moeder raakte eveneens over haar toeren en zette de school op stelten met intriges, roddels en lasterpraatjes, en dit allemaal met de medewerking van CLB'er Horbert en directrice Prutsmans, spilfiguren uit een thriller waarover ik al eerder schreef.
Over de doden niets dan goed? Ik denk er niet aan. Ik was al goed op dreef met de inleiding middels het boek over Europa.
In 2010 stierf Jef Ulburghs, de man die het steeds opnam voor de zwakkeren in de samenleving, voor mijnwerkers, migranten, vluchtelingen, verloederde buurten en de derde wereld. Zo genoot hij internationale waardering als vredesactivist.
Jef Ulburghs kende veel journalisten die hij vaak ontmoette in de ruimte tussen pot en pint. Hij bood hen dikke pinten aan in ruil voor reclame rond zijn persoon. Deze valse praktijken zijn nu nog gekend in het kleine kringetje van tooghangers.
Hoewel Jef het steeds opnam voor mijnwerkers en migranten verstond hij de kunst om wat te foefelen aan hun pensioenen. In de kolenmijn van Winterslag slaagde hij erin om de mijnwerkers op te ruien, op stang te jagen, en met heel veel lawaai kreeg hij genoeg aanhangers. Er kwamen stakingen en vakbondsacties. Het leek wel of iedereen achter een holle ton aanliep, een holle ton die zonder iets te zeggen kakelt en wauwelt.
Voldoende aanhangers? Voldoende volgelingen? Dan is het moment aangebroken om in de politiek te stappen... Kijk maar naar Willy Claes en zo.
03-07-2023 om 00:00
geschreven door lieve
|
