In deze macrofoto laat de vergane hortensia haar tere nerven zien. In het zachte licht en tegen een warme, wazige achtergrond lijkt de natuur zelf fijne Brugse kant te weven.



.

De schoonheid van een vervallen hortensia wordt vaak niet gezien. Toch hoort ze voor mij gewoon thuis in een boeket. Juist haar zachte kleuren en broze blaadjes maken het compleet.

.

Abstracte kunst, rechtstreeks uit de stam. Geen penseel, geen doek — alleen tijd en natuur. Verbeelding maakt van natuur kunst. De fantasie krijgt hier vrij spel.

.

De hazelaar is een echte 'vroegbloeier'. Soms begint de bloei zelfs al rond de kerst of in januari, afhankelijk van hoe mild de winter is. Hoewel de vroege bloei een prachtig gezicht is, betekent het voor mensen met hooikoorts vaak de start van het seizoen, aangezien het stuifmeel al vroeg in de lucht zweeft. Voor mij is deze foto meer dan alleen een mooi plaatje. Het doet mij herinneren om ook in de koudste maanden oog te hebben voor detail. Ik hoef niet ver te zoeken voor schoonheid; soms hangt het gewoon aan een tak voor mijn neus, wachtend op dat ene moment dat de zon doorbreekt.



.

De Sint Mauruskerk in het gehucht Beke (Lievegem) is een prachtig voorbeeld van een kerk in een zeer landelijke omgeving.  Sinds de laatste liturgische viering op 23 november 2019 is de kerk ontwijd. Vandaag de dag staat het gebouw bekend als de "Bekekerk" en wordt het gebruikt als een unieke locatie voor evenementen, concerten en tentoonstellingen. Het behoudt ondanks de herbestemming zijn iconische rol als middelpunt van het gehucht, omringd door het weidse landschap van het Meetjesland.



.

De foto toont de ontluikende kracht van de natuur, waarbij de levendige rode kleur van de knop prachtig afsteekt tegen de donkere achtergrond en het ruwe, met mos begroeide hout. Het is een klassiek beeld van de overgang van de winter naar het warmere seizoen, een moment waarop de natuur zich weer klaarmaakt om te bloeien. De specifieke rode knop op de tak is van een esdoorn. Esdoorns staan bekend om hun rode knoppen in de winter, die later in de lente uitgroeien tot bloemen en bladeren.



.

Macro-opname van de mahoniezuurbes (Mahonia aquifolium). De donkerblauw tot zwart gekleurde vruchten met waslaag contrasteren sterk met de glanzende, stekelrandige, leerachtige bladeren. Gefotografeerd bij gecontroleerd licht tegen een donkere achtergrond om vorm, textuur en kleurverzadiging te benadrukken.



.

Deze rozenbottel, vastgelegd in zwart-wit, toont haar ware karakter: ruw, fragiel en tijdloos.
De omzetting met Nik Collection legt de nadruk op structuur en contrast, waardoor elk detail voelbaar wordt — van de matte huid tot de verweerde kroon bovenaan. Voor mij symboliseert dit beeld stilte en vergankelijkheid: het moment waarop de roos verdwenen is, maar haar aanwezigheid nog steeds voelbaar blijft.



.

Ik zag een reiger op het dak van mijn gebuur. In tegenlicht werd hij een silhouet. Zwart en wit laten alleen over wat voor mij telt: vorm, lijn en stilte. Geen verhaal over waar hij vandaan komt of naartoe gaat,alleen dit ene moment.

.

Een vink in de tuin is zo’n klein cadeau waar je makkelijk aan voorbijkijkt. Geen zeldzaamheid, geen spektakel — en toch blijft hij even zitten, op de rand van het hek, alsof hij weet dat hij gezien wordt. Juist dit soort alledaagse ontmoetingen maken een tuin levend: je hoeft nergens heen om natuur te vinden, soms komt ze gewoon bij je zitten.



.

Thuis, kijkend door het venster. Een reiger blijft staan op het dak. Meer gebeurt er niet.



.

Water zover het oog reikt, een boot die zijn weg kent, en wij die even mogen vertragen. Het zeetje zet alles terug op zijn plaats.



.

.

In deze reeks kwam ik zonder vast plan.
Als fotograaf zocht ik vooral naar rust, licht en eenvoud.

Dit beeld voelde als een natuurlijk einde: het moment klopt, zonder dat het iets wil bewijzen.

.

De uitkijktoren in het Leen beklim ik zelden; hij voelt voor mij meestal wat te laag. Maar op deze nevelige ochtend werd het landschap getransformeerd. De mist verzachtte de lijnen, bracht gelaagdheid in het bos en gaf het uitzicht een bijna schilderachtige sfeer. Vanaf de toren ontstond zo een beeld dat de moeite van het beklimmen meer dan waard was.



.

Een klassieker in Het Leen. De visvijver, altijd mooi, elk seizoen opnieuw.



.

Deze foto nam ik vanop de uitkijktoren van Het Leen, vroeg in de ochtend. Ik herinner me vooral de stilte: geen wind, nauwelijks geluid, alleen de nevel die langzaam tussen de bomen hing. Terwijl ik keek, merkte ik hoe het landschap zijn details verloor. Takken en stammen werden silhouetten, het bos werd een gelaagd spel van zachte blauwtinten. Op dat moment voelde het beeld voor mij bijna abstract aan. Tegelijk trok net die eenvoud me aan — de herhaling van vormen, het ontbreken van een duidelijk onderwerp.

Ik twijfel of dit beeld onder abstractie of minimalisme valt, maar eigenlijk is dat minder belangrijk. Wat ik wilde vastleggen, was dat korte moment waarop de natuur zichzelf lijkt te vereenvoudigen en alles even stilvalt.

.

In Het Leen ben ik als natuurfotograaf altijd op zoek naar dat ene moment van rust. Het pad, vol met bladeren, trekt je blik naar de lichte mist verderop. Dit maakt het bos een beetje mysterieus.



.

Bij de visvijver in Het Leen was het stil. Het water lag rustig, met een beetje mist erboven. De bomen stonden kaal langs de oever. Even was er niets anders dan dit moment.



.

Een druppel licht in een grijze winterwereld.



.