Deze rozenbottel, vastgelegd in zwart-wit, toont haar ware karakter: ruw, fragiel en tijdloos.
De omzetting met Nik Collection legt de nadruk op structuur en contrast, waardoor elk detail voelbaar wordt — van de matte huid tot de verweerde kroon bovenaan. Voor mij symboliseert dit beeld stilte en vergankelijkheid: het moment waarop de roos verdwenen is, maar haar aanwezigheid nog steeds voelbaar blijft.



.

Ik zag een reiger op het dak van mijn gebuur. In tegenlicht werd hij een silhouet. Zwart en wit laten alleen over wat voor mij telt: vorm, lijn en stilte. Geen verhaal over waar hij vandaan komt of naartoe gaat,alleen dit ene moment.

.

Een vink in de tuin is zo’n klein cadeau waar je makkelijk aan voorbijkijkt. Geen zeldzaamheid, geen spektakel — en toch blijft hij even zitten, op de rand van het hek, alsof hij weet dat hij gezien wordt. Juist dit soort alledaagse ontmoetingen maken een tuin levend: je hoeft nergens heen om natuur te vinden, soms komt ze gewoon bij je zitten.



.

Thuis, kijkend door het venster. Een reiger blijft staan op het dak. Meer gebeurt er niet.



.

Water zover het oog reikt, een boot die zijn weg kent, en wij die even mogen vertragen. Het zeetje zet alles terug op zijn plaats.



.

.

In deze reeks kwam ik zonder vast plan.
Als fotograaf zocht ik vooral naar rust, licht en eenvoud.

Dit beeld voelde als een natuurlijk einde: het moment klopt, zonder dat het iets wil bewijzen.

.

De uitkijktoren in het Leen beklim ik zelden; hij voelt voor mij meestal wat te laag. Maar op deze nevelige ochtend werd het landschap getransformeerd. De mist verzachtte de lijnen, bracht gelaagdheid in het bos en gaf het uitzicht een bijna schilderachtige sfeer. Vanaf de toren ontstond zo een beeld dat de moeite van het beklimmen meer dan waard was.



.

Een klassieker in Het Leen. De visvijver, altijd mooi, elk seizoen opnieuw.



.

Deze foto nam ik vanop de uitkijktoren van Het Leen, vroeg in de ochtend. Ik herinner me vooral de stilte: geen wind, nauwelijks geluid, alleen de nevel die langzaam tussen de bomen hing. Terwijl ik keek, merkte ik hoe het landschap zijn details verloor. Takken en stammen werden silhouetten, het bos werd een gelaagd spel van zachte blauwtinten. Op dat moment voelde het beeld voor mij bijna abstract aan. Tegelijk trok net die eenvoud me aan — de herhaling van vormen, het ontbreken van een duidelijk onderwerp.

Ik twijfel of dit beeld onder abstractie of minimalisme valt, maar eigenlijk is dat minder belangrijk. Wat ik wilde vastleggen, was dat korte moment waarop de natuur zichzelf lijkt te vereenvoudigen en alles even stilvalt.

.

In Het Leen ben ik als natuurfotograaf altijd op zoek naar dat ene moment van rust. Het pad, vol met bladeren, trekt je blik naar de lichte mist verderop. Dit maakt het bos een beetje mysterieus.



.

Bij de visvijver in Het Leen was het stil. Het water lag rustig, met een beetje mist erboven. De bomen stonden kaal langs de oever. Even was er niets anders dan dit moment.



.

Een druppel licht in een grijze winterwereld.



.

Ik nam deze foto op een moment dat voelde als een pauze tussen twee gedachten. Geen wind, geen geluid behalve mijn eigen adem en het zachte kraken van gras onder mijn voeten. De zon stond laag, precies goed om lange schaduwen te tekenen en diepte te geven aan wat anders zomaar een rij bomen zou zijn. Wat me raakt in dit beeld is de rust, maar ook de spanning. Even blijven staan en kijken, zonder haast, zonder doel. Soms is dat alles wat je nodig hebt: licht, stilte en een plek die niets van je vraagt.



.

Op een winterochtend in het Leen viel het licht onverwacht mooi door de bomen. De zon tekende fijne stralen in de lucht en gaf het bos een stille, bijna tijdloze sfeer. Ik bleef even staan om dat moment vast te leggen.

Deze foto gaat voor mij over kijken en vertragen. Over hoe licht een vertrouwde plek kan veranderen. 

.

Deze visvijver in het Leen blijft me aantrekken – de mist, het water en de rust maken het elke keer bijzonder.



.

Een betoverende ochtend in het Leen. Nevel tussen de bomen en een zon die aarzelend doorbrak — een droom voor elke fotograaf. De komende dagen laat ik graag meer zien van deze sfeervolle ochtend.

Een paar sneeuwvlokjes, wat stilte in de tuin en ineens dit roodborstje op de tuinafsluiting. Vorige week vastgelegd tijdens een lichte sneeuwval. Soms hoef je niet verder te kijken dan je eigen tuin voor een mooi moment.



.

Dit is een moment van rust, waarin niets hoeft en niets wordt gevraagd. Het licht zakt weg, de dag sluit zich af. 



.

De mannetjesmerel, bijna één met het donker. Zijn zwarte veren lijken het licht op te slokken. Alles om hem heen verdwijnt, behalve die ene felle tegenstelling: de gele snavel. In mijn tuin, die overdag zo vertrouwd is, brengt hij ineens iets geheimzinnigs. Het donkere voelt niet somber, maar rustig en krachtig.

.