Elke ochtend hetzelfde zicht, en toch nooit hetzelfde gevoel. De paarden zijn er nog niet, het erf is stil, enkel de adem van de dag die begint. Bij mijn gebuur lijkt de tijd hier even stil te staan — een herinnering dat schoonheid vaak gewoon naast ons woont, als we maar de moeite nemen om te kijken.



.

Gisteren deelde ik een reeks zwart-wit detailfoto’s waarin dit prachtige model centraal stond. Vandaag laat ik hem in kleur zien, gevangen in het zachte tegenlicht van de ochtendzon. De manen lichten op, de vacht krijgt een gouden gloed – precies dat spel van licht en detail dat in zwart-wit een ander verhaal vertelde, maar hier de warmte en levendigheid benadrukt.



.

Vandaag stond volledig in het teken van kijken, voelen en genieten van de kleine details. Soms hoef je niet het hele plaatje te zien om de schoonheid te ervaren – een sprankeltje manen in het licht, - de paardenstaart - de ronde lijnen van een gespierde hals, of een zachte vacht die oplicht tegen de achtergrond. Met mijn camera ben ik dichterbij gekomen dan ooit, en heb ik geprobeerd de essentie van de Haflingers vast te leggen: kracht en zachtheid, elegantie en eenvoud. In silhouetten en contrasten ontstaan nieuwe beelden – bijna abstract – die je uitnodigen om anders te kijken.

.

 In mijn eigen dorp Beke werd ik getrakteerd op dit magische schouwspel. De lucht brandde nog in diepe tinten rood en oranje, terwijl de eerste koele blauwtinten van het blauwe uurtje langzaam de overhand namen. De silhouetten van de bomen en het veld gaven extra diepte aan het moment – een stille overgang tussen dag en nacht, vastgelegd vlak bij huis.



.