Zelfs wanneer de zomer allang is vertrokken en de zon haar kracht heeft verloren, kan een zonnebloem nog steeds iets vertellen. Deze uitgebloeide bloem lijkt op het eerste gezicht het toonbeeld van verval. De bloemblaadjes zijn verdwenen, de steel is kromgetrokken door zijn eigen gewicht, en een dunne laag sneeuw accentueert de kou van het seizoen. Toch schuilt juist daarin haar fotogenieke kracht.



.

Deze abstractie nodigt uit tot vertraging. Er is geen duidelijk begin of einde, geen verhaal dat zich opdringt. Alleen lijnen, textuur en stilte. Misschien is dat precies wat sneeuw doet: ruimte maken voor interpretatie.  In deze foto kruisen lijnen elkaar zonder elkaar echt te raken: sporen in de sneeuw en een lange schaduw die het beeld doorklieft.



.

Dan toch een beetje sneeuw in onze regio. Een dun wit laagje, winterzon en paarden die het allemaal prima vinden. Soms is een klein beetje winter al genoeg.



.

Een koude zondag aan zee. Bitterkoud, leeg strand en ruimte om het hoofd leeg te maken.



.

Een klein roodborstje, stil op een tak. In de tuin is het vaak een vertrouwde verschijning: nieuwsgierig, dichtbij en toch eigenwijs op afstand. Met zijn warme oranje borst steekt hij prachtig af tegen de zachte tinten op de achtergrond. Het is zo’n moment dat laat zien hoe bijzonder het alledaagse kan zijn. Even niets hoeven, alleen kijken, luisteren en genieten van het leven dat zich gewoon in de tuin afspeelt.

De keuze voor zwart-wit was bewust. De takken vormen een bijna abstract kader, waarin de ekster als rustpunt fungeert. Door kleur weg te laten, komt de compositie sterker naar voren.

.

Ik bleef even staan. Zelfde plek, maar anders voelen. Door in te zoomen werd de stilte intenser en leek de avond dichterbij te komen. De laatste warme gloed boven Parochie Beke hield het daglicht nog even vast, voor ook dat langzaam verdween.



.

Het roodborstje is een van de weinige zangvogels die de winter in België blijft doorbrengen. Met zijn opvallende oranjerode borst vormt hij een warm contrast met het rijp op het gras. Roodborstjes lijken vaak tam, maar dat komt omdat ze nieuwsgierig zijn. In de natuur volgen ze zelfs grote dieren – en mensen – in de hoop dat er insecten uit de grond tevoorschijn komen.

.

Parochie Beke, Lievegem — gevangen in het magische blauwe uurtje.



.

Waar natuur en infrastructuur botsen, ontstaan beelden. Hoogspanningspylonen vervuilen het landschap — en dagen de fotograaf uit om er iets nieuws van te maken.



.

.

Deze foto is gemaakt in mijn eigen tuin, waar ik een natuurlijke opstelling heb gecreëerd op een 5 tal meter van het raam om vogels rustig te kunnen fotograferen. Door gebruik te maken van takken, natuurlijk licht en een vaste zitplek ontstaan beelden van tuinvogels in een vertrouwde omgeving. Tuinvogels fotograferen vanuit huis laat zien dat je voor natuurfotografie niet ver hoeft te reizen.



.

Een vertrouwd beeld in Eeksken: kale bomen, koude lucht en een zon die langzaam ondergaat langs De Lieve.



.

 Een wild eendenkoppel zwemt door een smalle, kronkelende watergang. Het zachte, diffuse licht benadrukt de natuurlijke kleuren van het riet en het gras langs de oevers. Door de geringe scherptediepte vervagen takken en bladeren op de voorgrond subtiel, waardoor het oog vanzelf naar de eenden wordt geleid. De lichte rimpelingen in het water geven beweging aan het beeld, terwijl de besloten compositie een gevoel van stilte, geborgenheid en ongestoorde natuur oproept.



.

Handschoenen aan en wangen rood tijdens een ijskoude dag langs de Lieve in Lievegem. Ik geniet van elk stil moment.



.

Gewoon in mijn eigen tuin: een vink die even blijft zitten en alles rustig maakt.



.

De Bourgoyen-Ossemeersen zijn een eeuwenoud meersenlandschap in de Leievallei. Door hun lage ligging werden deze gronden traditioneel gebruikt als hooilanden en weilanden, met een netwerk van grachten en waterlopen om het waterpeil te regelen. Dit kleinschalige, door de mens gevormde landschap bleef grotendeels intact en vormt vandaag een zeldzaam relict van het historische Vlaamse meersenlandschap.



.

Winterse stilte over de Bourgoyen. Kale bomen, grijze lucht en vogels die het zwijgen doorbreken.



.

Dit wandelpad in de Bourgoyen trok mijn aandacht door de lijn van het pad en de manier waarop de bomen eroverheen buigen. Het kronkelende spoor leidt je vanzelf het beeld in, terwijl het zachte licht en de gedempte kleuren zorgen voor een rustige sfeer. De mosgroene tinten en kale takken geven de foto een natuurlijk karakter.



.

Kale silhouetten tekenen zich af tegen de winterlucht. De grafische lijnen van dode bomen contrasteren met de zachte tinten van het landschap. In het voorjaar veranderen deze bomen in een levendig decor, wanneer een aalscholverkolonie hier haar intrek neemt. 



.