Voormalig onderpastoor Beveren-Leie overleden
In woonzorgcentrum De Groene Verte in Merkem is priester André Verstraete op 28 december 2025 overleden. Van 1967 tot 1977 was hij ondermeer medepastoor in Beveren Leie.

"André liep school in de wijkschool van Marialoop bij de zusters van Heule. Na zijn lagere schooljaren trok hij naar het Tieltse college waar hij latijn volgde. Toen begon het al mis te lopen met zijn gezondheid. Hij kreeg gewrichtsreuma, een ziekte die hem gans zijn studietijd parten heeft gespeeld. Op het einde van het schooljaar raakte hij nipt met de hakken over de sloot. Daarmee was het met zijn liefde voor latijn voorlopig amen en uit. Hij ging handel studeren.

Na één jaar handel ging hij over naar de 5de Latijnse en beëindigde de oude humaniora in het jaar 1942. Na de vakantie van 1942 ging hij wijsbegeerte studeren aan het Klein Seminarie te Roeselare en vandaar trok hij in 1944 naar het Groot Seminarie in Brugge. En op 1 augustus 1948 werd hij priester gewijd in de Sint-Andriesabdij van Zevenkerken.

Op 4 december 1948 werd hij leraar aan het Sint-Aloysiuscollege te Diksmuide. Op 1 januari maakte de bisschop een einde aan zijn leerlaarstijd en werd hij medepastoor in Sint-Bavo te Merkem. In de herfst van 1967 werd hij medepastoor in Sint-Jan Baptist te Beveren-Leie en dat tot 4 maart 1977. Toen werd hij tot pastoor van de St.-Martinusparochie te Vladslo om in 1988 aalmoezenier te worden in Handzame en in 2009 met rust te gaan in Merkem. In januari 2023 vierde hij niet alleen zijn 100ste verjaardag maar ook zijn 75 jaar priesterschap".
Naar het Bevers Familiealbum van Michel Debrouwere

"Medepastoor te Beveren-Leie
In de herfst van het jaar 1967 werd de Merkemse onderpastoor naar het bisdom geroepen. De bisschop bekeek hem onderzoekend en welwillend. Ik ga je naar je streek terugzenden. Er is en plaats vrij in Beveren-Leie, wat zeg je daarvan? De onderpastoor keek vragend naar zijn bisschop op. Beveren-Leie? Nooit van gehoord, Monseigneur. Waar ligt dat ergens? Bisschop Emiel-Jozef De Smedt legde het hem uit. Je rijdt naar Kortrijk, dan de Gentse Steenweg op, en voorbij Harelbeke zal je het wel vinden. Goede reis, mijn vriend, en veel geluk bij je nieuwe volk! Daarmee kon André Verstraete het stellen.

We waren de 26e oktober van het jaar 1967 toen. Het zou echter nog ruim drie weken duren vooraleer hij hier zijn intrek nemen kon. Freddy Buyck, zijn voorganger, die als aalmoezenier naar het leger zou vertrekken, kreeg immers zijn papieren niet tijdig klaar. Hij foeterde wel dat hij ze ginder eens behoorlijk de mantel zou uitvegen wanneer hij er eenmaal arriveerde, maar daarmee waren zijn kisten en koffers het huis nog niet uit.

Beveren-Leie bleek aldra een grote verrassing voor de nieuwbakken medepastoor.
Hij was opgegroeid in het rustige Marialoop en had ongeveer twintig jaar van zijn leven gesleten in de buurt van de traag voortschuivende IJzer. Geen rust en geen vredige traagheid evenwel aan de boorden van de Leie! Alles borrelde en schuimde er van de bedrijvigheid. Daar had je bijvoorbeeld al de jachtige Gentse Steenweg. In Merkem had zijn huis aan een doodlopend zijstraatje gestaan, waar geen mens iets te zoeken had. Hier woonde hij vlak bij die moordende rijksweg. De eerste paar maanden van zijn verblijf alhier gebeurden er twee dodelijke ongevallen in de buurt van zijn woning. Een mens zou van heel wat minder een schrik te pakken krijgen. En dan dat gedreun en gebonk van het nimmer aflatende verkeer. Nee, van slapen kwam er niet veel in huis de eerste nachten.

Ook de kerk viel niet mee. De bisschop had er in zijn wijsheid met geen woord over gerept dat Beveren het eigenlijk met een noodkerk stellen moest. André Verstraete vertrouwde zijn ogen niet al te best toen hij het stoffige gebouw voor de eerste keer betrad. Hij had nóg schuren gezien. Was hij immers geen boerenzoon? Maar dat men mis deed in zoiets! En dan nog voor zo een bloeiende parochie als Beveren toch wel was. Hij begreep er helemaal niets van toen hem verteld werd dat Beveren reeds twintig jaar met dat noodgeval opgescheept zat.

Toch had ons dorp ook blije verrassingen in petto voor zijn nieuwe medepastoor. De rijke diversiteit in de woningbouw bijvoorbeeld. In Diksmuide en Merkem had hij niets anders gezien dan betrekkelijk nieuwe huizen. Allemaal in eendere stroeve stijl opgetrokken. De streek daar was immers totaal heropgebouwd geworden na de verwoestingen van de eerste wereldoorlog. Hier in Beveren lagen de kaarten helemaal anders. Hij trof hier een vrolijk allegaartje van oude huizen en hoeven en stralende nieuwbouw. Hier reikte de oude tijd nog broederlijk de hand aan de nieuwe. Ook de mensen hier vielen mee. Ze vielen eigenlijk best mee.

Toegegeven dat ze van een heel ander slag waren dan het volk aan de IJzer. Ze maken van hun hart geen moordkuil en zijn vrijgevochten als niet één, maar Andre Verstraete ondervond algauw dat er met hen best land te bezeilen valt, als je maar eenmaal weet hoe je ze moet aanpakken. Hij moest niet lang wachten met dat aanpakken. Van zijn voorganger erfde hij de zorg voor de breedvertakte arbeidsorganizatie en pastoor Deltour schoof hem de begeleiding van de Meisjes Chiro toe. Verder waren daar de Heilig-Hartbond voor mannen. Het was genoeg om zijn dagen en avonden meer aktiviteit in te pompen dan hem bij tijd en wijlen lief was.

André Verstraete is nu ongeveer zes jaar bij ons en we hebben tijd te over gehad om hem te leren kennen. Een rustig en onverstoorbaar man, zou je zo zeggen. Iemand die de bedachtzame en wat trage manier van handelen heeft overgenomen van de mensen aan de IJzer. Ja, het ligt in onze aard zich aan uiterlijkheden te misvatten. De man die je voor een rustig filosoof zou verslijten, borrelt in werkelijkheid over van werkkracht en dadendrang. Al eens gelet op de manier waarop hij wat leven en aanschouwelijkheid tracht te brengen in het kerkgebeuren? Hij heeft er slag van om met papier en “sneeuwschuim“ montages op te bouwen tegen het eindeloos grote raam boven het altaar. Dat dit niet zo moeilijk is? Begin er maar eens aan!
Hij kan al eens een tikje langdradig zijn in zijn sermoenen. Toegegeven! Maar de teksten die hij aan dat raam vasthaakt steken vol pit. En ze treffen roos. Keer op keer.
En dan de muziek die hij de zondag voor iedere mis de kerkruimte inzendt terwijl de mensen binnenschuiven. Dat brengt sfeer. Akkoord voor de volle honderd procent.
Maar hebben we er reeds aan gedacht wat dit voor André Verstraete betekent? Iedere week sjouwen met bandopnemer en versterker en klankkasten. Van zijn huis naar de kerk en van de kerk naar huis. We zeggen dat hij het moet doen omdat hij priester is. We zeggen zoveel! Maar zouden er velen zijn die het volhouden zo, jarenlang?

Ik heb hem reeds dikwijls bij mij thuis gehad nu ik niet meer werken kan. Zieken en gehandikapten bezoekt hij inderdaad graag. We kunnen dan samen zitten praten. Uren aan een stuk. Over muziek. Over kerkzang. Over morele problemen. Over geloofszaken. Hij weet van spreken en hij weet van luisteren. Zo zijn er niet velen. Ondertussen drinkt hij een kopje koffie. Eéntje, maar meer niet. Als je echter een sigaartje hebt, zal hij het graag opsteken. Maar hij is een slecht roker. Ik heb dat al lang in de gaten. Drie of vier lucifertjes zeker om het sigaartje brandend te houden. Hij zal dat roken nog moeten leren als hij ooit een deftig pastoor worden wil.

Als proost van zijn verscheidene organisaties is hij nauwgezet. Tot op het detail af. Wat waard is gedaan te worden, is waard goed gedaan te worden. Dat is zijn stelregel. Hij wijkt er nooit van af. Die nauwgezetheid wordt wel eens verkeerd beoordeeld. Hij weet het en het doet hem pijn. Het weerhoudt er hem echter niet van zijn koers te blijven doorvaren.

Andre Verstraete is een man die nog gelooft in de zending die hij bij zijn wijding gekregen heeft. Zijn er heden niet veel anderen? Het heeft er de schijn van althans. We denken soms dat hij een tikje konservatief is. Niet soepel genoeg in de omgang. Maar zou zijn houding geen bewuste of onbewuste afweer zijn tegen het vele dat hij om zich heen ziet gebeuren en dat zijn eerlijk geloof wil aantasten? Ook de progressieven hebben niet altijd al het gelijk aan hun kant. Moeten die twee richtingen niet naar elkaar trachten te luisteren, om daaruit de weg te distilleren die de juiste is? Immer driest doorhollen valt licht. Moeilijker is het waarden te verdedigen die verloren dreigen te gaan.

Over dit onderwerp zouden we nog bladzijden ver kunnen doorbomen. Daarover is het ons echter niet begonnen. We willen enkel wat licht werpen op de figuur van medepastoor Andre Verstraete, die vijfentwintig jaar priester is en het vierde deel daarvan bij ons heeft doorgebracht.

Wanneer we later, veel later, aan hem zullen terugdenken, zal het ongetwijfeld zijn als aan de man die de “luister van Gods Huis boven alles liefhad”. Dat zal de hoofdherinnering zijn die we aan hem zullen overhouden. Juist zoals we van Ernest Lebbe zeggen dat hij goed was, van Joris Quaeghebuer dat hij streng was en rechtvaardig, van Gerard Myngheer dat hij de reus was met het gouden hart, en van Elie Liefooghe dat hij Bevernaar geworden is met de Bevernaars.

Andre Verstraete en de luister van Gods Huis! Ik moet soms een beetje glimlachen als ik hem, doorheen de nevels die in mijn ogen hangen, in de kerk bezig zie. Zo ingetogen. Zo vol eerbied voor wat er aan het altaar gebeurt. Ik glimlach. Ja! Waarom zou ik het ontkennen? Het is geen scherpe sarkastische glimlach evenwel. Nee. Maar die ingetogenheid is een zeldzaamheid geworden. Zouden we er echter niet bij gebaat zijn als we zelf een ziertje van die ingetogenheid hadden? Op 22 juli 1973 gaat onze parochie het zilveren priesterjubileum van medepastoor Verstraete vieren. Hij is nog geen eeuwigheid bij ons, maar er is reeds heel wat om dankbaar over te zijn. Die viering zal dan ook uitgroeien tot een gemoedelijk familiefeest, voor heel de parochie. Ook de missiebond zal er zijn. Dat spreekt. En we zullen graag de tolk zijn van jullie om Andre Verstraete te danken en hem nog vele gezegende jaren te wensen".
Uit het Bevers Familiealum van Michel Debrouwere

De uitvaart vindt plaats op maandag 5 januari om 10.30 uur in de Sint-Bavokerk in Merkem.

03-01-2026, 00:00 geschreven door Beverse Weetjes