Over twaalf jaar, vanaf 2035, zouden er in Europa geen auto’s met verbrandingsmotor meer mogen verkocht worden. ‘Eerst zien’, zei de blinde.
Om ervoor te zorgen dat tegen die tijd alle auto’s hier elektrisch gaan rijden, heeft men in Europa tegen 2030 zeven miljoen laadpalen nodig. Momenteel staan er 350.000 en 70% ervan alleen in Duitsland, Frankrijk en Nederland. Om dat aantal te halen zouden er in Europa elke week 14.000 laadpalen moeten bij komen. Momenteel is dat 2.000.
De productie van lithium, de grondstof die nodig is voor de zwaardere batterijen, zou vijftien keer meer moeten zijn dan vandaag en elk jaar zou in Europa de elektriciteitsproductie met 20 tot 25% moeten, verhogen. Hallo?
En dan nog dit: bovenstaande heeft alleen met Europa te maken. Het overgrote deel van de wereld zal na 2035 nog een hele tijd met verbrandingsmotoren blijven rijden. Ofwel laat men de Europese autobouwers toe voor die landen na 2035 nog dergelijke wagens te produceren, ofwel gaan die dat zelf doen, met o.m. als gevolg dat bij ons zo’n 600.000 vrij goed betaalde jobs hier verloren zullen gaan. Autobouwers die zich hier zullen beperken tot één technologie – in vaktermen noemt men dat ‘Onetrickpony’ – zullen straks wereldwijd achter lopen. Eén zaak blijft zeker: onze mobiliteit zal nóg duurder worden. En dat alles omdat elektrisch rijden een technologie is die gekozen werd door politiekers, niet door de industrie zelf.
Het verbod op roken zal binnenkort nog verstrengd worden. Daarbij denkt men vooral op plaatsen waar veel kinderen kunnen komen, zoals attractieparken, dierentuinen, speelpleinen en kinderboerderijen. Men wil ook het aantal verkooppunten drastisch inkorten.
Misschien zal e.e.a. weer uitgelegd worden als een zoveelste aanslag op onze vrijheid, ware het niet dat roken ongezond is en blijft.
Roken is feitelijk ongezonder dat (matig) alcohol drinken. Bij wie stopt met drinken wordt de alcohol in het lichaam nl afgebroken en de verslaving eraan teruggedrongen. Hetzelfde gebeurt met de nicotine bij iemand die stopt met roken. Daar komt echter nog bij, dat wie rookt niet alleen nicotine binnen krijgt, maar ook teer, die zich vastzet in de blaasjes rond de longen. Die teer gaat er niet meer uit, zorgt er voor dat het bloed minder zuurstof krijgt en zware rokers eerder last zullen krijgen van hart- en bloedvatenproblemen, zelfs nadat ze met roken gestopt zijn.
Het kan nog erger, als men jointjes gaat roken, omdat de wiet daarin 7 maal meer teer bevat dan gewone tabaksproducten. Wie niet rookt, zal meestal ook niet beginnen met het roken van jointjes en niet zo snel verleid worden om drugs te nemen.
Ikzelf heb 10 jaar gerookt. Ik begon er pas aan op mijn 23ste, toen de nadelen nog zo goed als onbekend waren bij het grote publiek. Er was zelfs het gezegde: ’t Is geen man die niet roken kan’. Toen ik me ervan bewust werd dat het wél slecht was, ben ik ermee gestopt, na een griepaanval en heb ik doorgebeten. Nooit spijt van gehad.
Wat misschien ook zou kunnen helpen om jonge mensen af te raden te roken, is dat onze media best geen foto’s meer zouden publiceren van bekende personen op het ogenblik dat ze roken. Woorden wekken, voorbeelden trekken geldt ook hier.
Zoals ik reeds opmerkte in mijn blog van 5 dezer, maakt het voorstel van Sammy Mahdi in de Zevende Dag om de werkloosheidsuitkeringen in de tijd te beperken, al even weinig kans als die van de indexering van het Kindergeld in deze federale regering. Zoals te verwachten was, heeft de PS bij monde van haar bevoegde minister, Dermine, al negatief gereageerd. De PS is er in de eerste plaats voor wie niét werkt. Anderzijds probeert Mahdi zijn gehavende cd&v wat nieuw leven in de blazen, maar ook dat wordt een mission impossible. Men kan niet tegelijk de rechtse partij zijn in de federale regering en de linkse in de Vlaamse. De deelname aan Paarsgroen+ waar cd&v helemaal niet nodig was en alleen diende om de Vlaamse oppositie te verzwakken heeft er al voor gezorgd dat de partij onder de 10% grens is gezakt. Straks wordt ze even onbelangrijk als haar vroegere francofone zusterpartij
*Letterlijk vertaald: ‘De politieke politiek’, een ander woord voor dorpspolitiek, wanneer de persoon belangrijker wordt dan zijn ideeën.
---
Ik kom ook nog even terug op de zgz Senelle doctrine. Daarmee alleen zullen we inderdaad de problemen niet oplossen, maar men moet ergens mee beginnen. Ikzelf heb ze destijds ontdekt in het boek van Annemans en Utzi, ‘De Ordelijke opdeling van België’ en m.i. is ze nog altijd bruikbaar, al was het maar voor die eerste zo belangrijke stap, waarbij we de francofonen en belgicisten duidelijk kunnen maken dat het welletjes is geweest en dat de besprekingen over dit land geen business as usual meer zullen worden.
In ‘De krantencommentaren’, na het ochtendnieuws van gisteren op de VRT, vertelde Noël Slangen in Het Laatste Nieuws, als reactie op de eigen peiling, dat ook een Vlaamse meerderheid in het Vlaamse parlement morgen niet voor een Vlaamse onafhankelijkheid zal kunnen zorgen, want dat die ook met de Franstaligen daar eerst over zal moeten praten.
Slangen heeft daarin maar gedeeltelijk gelijk. Ik schrijf hier ook al enkele jaren dat een Vlaamse meerderheid in het eigen parlement maar een eerste stap is. De Senelle-doctrine, waar ik achter sta, zegt ook duidelijk dat dat moet gebeuren ‘als België onbestuurbaar zou worden, omdat er bv geen federale regering meer zou kunnen gevormd worden’.
Vergeten we trouwens niet dat die Senelle, nota bene: een Franstalige Grondwetspecialist* was, geen Vlaamsnationalist, en Slangen de ghostwriter was voor Verhofstadt, die met zijn paarsgroene federale regering de hoofdschuldige is van het ontsporen van de Belgische Begroting.
Een Vlaamsnationale meerderheid kan inderdaad niet meteen zorgen voor zelfstandigheid. Ze zal in de discussie met de Franstaligen echter veel sterker staan dan een Vlaamse coalitie van N-VA met een zieltogende cd&v en een onbetrouwbare Open VLD. Tegelijkertijd moet men ophouden het Vlaams Belang in deze discussie op voorhand de schuld van alles en nog wat te geven, zoals o.m. ons mateke doet, terwijl ze in de impasse waarin dit land is beland nooit heeft mogen meespelen. De partijen die dat wél deden, Open VLD zelfs al 20 jaar ononderbroken, zijn het die dit land in de uitzichtloze financiële situatie hebben gebracht waarin het zich nu bevindt.
*Het is ondertussen wel stil geworden rond Vuye en Wouters (V&W). Een mening van Hendrik Vuye, ook een Grondwetspecialist, zou meer dan welkom zijn.
In deze rubriek heb ik er al meermaals over geklaagd dat gegevens en cijfers over België meestal te algemeen zijn en dikwijls de verschillen in de diverse regio’s niet vermelden. Dat gold dan vooral voor nieuws uit het buitenland, maar lange tijd maakten we hetzelfde mee met de gegevens van de Nationale Bank (NBB). Sinds Pierre Wunsch, nochtans van francofone afkomst, ex-kabinetschef van Didier Reynders en MR-lid, gouverneur van de NBB is, krijgen we regelmatig toch meer genuanceerd nieuws, waaruit blijkt dat Francofonië met doodzieke begrotingen zit.
Zo meldt de NBB tegenwoordig niet alleen meer de verhouding van de staatsschuld tegenover het Bruto Nationaal Product (bnp), maar ook die tegenover de beschikbare ontvangsten en doet dit ook voor de gewesten.
Het resultaat laat zich raden. Federaal bedraagt dat verschil niet minder dan 350%, in Wallonië is de schuld 250% van de ontvangsten; in Brussel 150. Dat laatste is nog driemaal meer dan Vlaanderen, waar het slechts 50% is, en maakt dat het de enige regio is die zijn begroting onder controle heeft.
Bij Wallonië betekent dit dat die regio 3,1 miljard euro meer uitgeeft dan het ontvangt, terwijl Vlaanderen vier keer meer ontvangt, doordat de werkzaamheidsgraad er beduidend hoger ligt en er dus geen echt probleem is. En dat is dan volgens de cijfers van de NBB, want in werkelijkheid zou het verschil nóg groter kunnen zijn, doordat het Waals gewest nog eens 2,5 miljard buiten de begroting houdt.
---
Maar er is nog hoop! Na zijn mislukte poging om het Kindergeld te indexeren, is Sammy Mahdi in de Zevende Dag afgekomen met een voorstel om de werkloosheiduitkeringen te beperken in de tijd. In enkele van onze buurlanden bestaat al die regel, die er o.m. voor zorgt dat Noord-Fransen in West-Vlaanderen komen werken, waar Walen daar feestelijk voor bedanken. Sammy en wat er straks nog overblijft van cd&v, krijgen dat nooit binnen het kader van deze federale Paarsgroen+ regering geregeld, waarin ze nu al zitten als vijfde wiel van de wagen. Zie je dat al gebeuren in bv Henegouwen, de provincie met het grootste aantal werklozen, waar in één familie soms drie generaties werkloos zijn en dit tot aan hun pensionering? Werkloos zijn lijkt daar een vaste job!
Volgens de laatste zgz ‘grote peiling’ (HLN, VTM, RTL & Le Soir’) verstevigt het Vlaams Belang haar koppositie in Vlaanderen. Samen halen de Vlaamsnationalisten nog niet de volstrekte Vlaamse meerderheid in stemmen, maar al wel in zetels. We zijn dus goed bezig.
Open VLD en cd&v halen zelfs de 10% niet meer. Voor de liberalen komt er nog bij dat Crootje voor het eerst sinds hij federaal premier werd, uit de top-drie van populairste politicus verdwijnt. Zijn premierbonus, dé reden waarom Lachaert zijn woord brak t.o.v. zijn blauwe achterban en Open VLD koos voor Paarsgroen i.pl.v. Paarsgeel, doet het blijkbaar niet meer. Vertrouwen krijgt men alleen als men doet wat men belooft...
Tenslotte blijft er het fenomeen King Connah, de Eddy Wally van de Belgische politiek, zeg maar. Niet van de Vlaamse, want hij wil van België, niet van Vlaanderen, het beste land ter wereld maken, het land dat men niet meer uit zou vinden mocht het niet bestaan. Een contradictio in terminis.
Eigenlijk is het debacle van cd&v en Open VLD geen verrassing. De Vlaamse deelregering bv werkt al niet veel beter dan de federale, wat vrij logisch te verklaren is. Twee van de drie meerderheidspartijen – liberalen en christendemocraten - zitten ook in een federale regering, die in Vlaanderen geen meerderheid heeft en zijn bij betwistingen verplicht de federale politiek te volgen, ook als die voor Vlaanderen nefast is. Daarenboven wordt de Vlaamse regering geleid door een eerder uitgebluste minister-president die de indruk geeft met een fin de carrière bezig te zijn, terwijl de voorzitter van zijn partij nog altijd denkt het Belgisch probleem te kunnen oplossen via een dialoog met de grootste Waalse partij, de PS, die er alle belang bij heeft álle Vlaamsnationalisten – de N-VA’ers inbegrepen - uit de federale regering te houden, ook na de verkiezingen van 2024.
De enige oplossing om die impasse te doorbreken is de Vlaamse kiezers van álle partijen – maar in de eerste plaats die 81% van de N-VA-kiezers die in het voorjaar in een peiling zegden bereid te zijn samen te werken met het VB - ervan te overtuigen in 2024 ‘duaal’ te kiezen, ‘tweevoudig’ om het in mensentaal te zeggen, t.t.z. gewestelijk voor het Vlaams Belang en op de andere lijsten voor wie ze ook maar willen. Alleen een Vlaamsnationale meerderheid in het eigen parlement is een waarborg om als eerste stap de Vlaamse belangen optimaal te behartigen, Er is voor Vlaanderen geen alternatief.
---
Steeds volgens dezelfde peiling verliest het groenlinkse Ecolo in Brussel één derde van de stemmen en tuimelt ze daar van plaats 1 naar 3. Ook daar begint men te voelen wat ‘Groenflatie’ betekent.
We staan er niet meer bij stil om wat er allemaal verandert in onze samenleving. Het blijft maar veranderen en het gebeurt steeds sneller. Feitelijk is die opmars al begonnen op het einde der jaren 1950, meer bepaald sinds 1958, het jaar van de Wereldtentoonstelling in Brussel, met de bouw van het Atomium, straks 65 jaar geleden. Daarover is recentelijk een boek uitgekomen van Korneel De Rynck: ‘De Golden Sixties’*. De man (36) heeft het zelf niet meegemaakt, maar is het gaan uitzoeken en kwam tot enkele merkwaardige bevindingen, zelfs voor wie het wél heeft meegemaakt, ondertekende inbegrepen..
De nieuwigheden die toen nl ontstonden, lijken nu nostalgisch ver, maar waren in die tijd baanbrekend op hun manier: een wc binnen in huis, tanden poetsen, met mes en vork eten, de eerste supermarkt (van Delhaize), de eerste tankstations, de doorbraak van de telefoon en de Tv in de huiskamer, het begin van de ruimtevaart, Het buitenland ontdekte België, in de eerste plaats Vlaanderen, waar nog zoveel plaats was om eender wat te beginnen: de chemie in de haven van Antwerpen, de grote autofabrieken. Het rijke Vlaanderen was geboren.
We zijn nu op het punt gekomen dat we riskeren die rijkdom kwijt te spelen als we elk jaar 12 miljard euro van onze welvaart moeten blijven afgeven aan een Wallonië dat daar niets tegenover stelt, buiten een soort DDR-toestand, waar iedereen straks even arm zal zijn.
Met haar zeehavens, vliegvelden, centrale ligging en haar hardwerkende bevolking kan Vlaanderen het logistieke centrum worden van West- en Noord-Europa. Als we echter onze welvaart blijven weggeven, wordt het een deel van de Club-Med.
In het decembernummer van ONAF, dat zich ‘De magazine voor een onafhankelijk Vlaanderen’ noemt, verscheen zowaar nog eens een artikel over Hendrik Bogaerts, ooit ‘straffe Hendrik’ genoemd, maar sinds Vivaldi bijna onzichtbaar geworden. Bogaert vormde, samen met Pieter De Crem zowat de rechtervleugel van cd&v.
In de opiniebijdrage pleit ook Bogaert voor een vrije Vlaamse lidstaat binnen de E.U. en wil hij dat Vlaanderen daarvoor de nodige bevoegdheden zou krijgen na de verkiezingen van 2024. Dat is niets nieuws onder de zon - dat willen de Vlaamsnationalisten ook – al steekt het schril af met wat Bogaerts partij daar op het ogenblik van maakt. Zo goed als niets.
Pieter De Crem was op de begrafenis van ‘moederke’ Dhondt, maar kwam – in tegenstelling tot Willy Claes en Luc Van Den Branden – in de Tv-reportage daarover niet eens aan het woord. Het leek zo’n beetje op een begrafenis van de CVP.
De waarheid is dat de vroegere beleidspartij nog een schim van zichzelf is. In een opiniestuk wees voorzitter Mahdi vorige week nog wel op wat er zo allemaal fout loopt, maar doet er zelf niets aan. Zijn partij is in de federale regering het vijfde wiel aan de wagen en in de Vlaamse regering maken de tsjeven ruzie onder elkaar. Hilde Crevits met de cd&v-burgemeesters uit haar eigen streek, over Ventilus en Nicole Demoor met die van Jabbeke, over een asielcentrum. Die laatste wil eerst een onderzoek naar Pfos, iets dat ikzelf al eens gesuggereerd heb voor Ventilus. Met Pfos en Pfas – vervuilers waarvan tot op heden nog steeds niemand is ziek geworden - kan men straks heel Vlaanderen blokkeren
Op aanwijzen van Faroek Özgünes, VTM-onderzoeksjournalist en specialist in criminele zaken, is men nog eens gaan dreggen – zonder succes uiteraard – dit keer in de Damse Vaart waarin – volgens Faroek – nog een machinegeweer van de Bende van Nijvel had kunnen liggen. 38 jaar na de feiten blijft de nationale bezigheidstherapie nog altijd actueel. En VTM is van de sensatiezucht niet vreemd.
Doet me denken aan dat mopje met de vraag waaraan men kan zien dat een stier versleten is. Als die oude koeien uit de gracht begint te halen!
Alle gekheid op een stokje, blijf ik erbij dat de CCC op e.o.a. manier iets met deze zaak te maken had, maar daarnaar is nooit ernstig gezocht. Zelfs een man die 15 jaar aan het hoofd van het bende onderzoek heeft gestaan, Eddy Vos, gaf – toen hij vorig jaar met pensioen ging – toe er nooit naar gezocht te hebben, zoals ik reeds meldde in een vroegere blog.
Heel het onderzoek naar de Bende van Nijvel was gericht op de mogelijke, bijna zekere interventie van al dan niet militaire rechtse krachten, terwijl ik steeds heb volgehouden dat de CCC, de ‘Cellules Communistes Combattantes’ er iets mee te maken hadden kunnen hebben. Het was té opmerkelijk om toevallig te zijn dat, nà het oprollen van de CCC, die bommen plaatsten waarbij doden vielen en openlijk ervoor uitkwamen ons democratisch systeem te willen ontwrichten, er door de zgz Bende van Nijlen geen enkele aanslag meer werd gepleegd. Maar zo’n idee paste niet in de complottheorie van de Belgische staatsveiligheid die zich liever bezig hield met het schaduwen van betogingen en vergaderingen van het Vlaams Blok/Belang. Het dossier van de bende werd, om redenen die nooit bekend werden gemaakt, van Dendermonde overgebracht naar Charleroi, waar het jarenlang stof heeft vergaard tot niemand er nog iets serieus in kon terugvinden. De verjaardagstermijn werd speciaal voor deze zaak van 30 op 40 jaar gebracht, maar meer dan een bezigheidstherapie – waaraan op een gegeven ogenblik zo’n 100 man ‘werkte’- is het nooit geworden. Over twee jaar verjaart het dossier definitief en is het ‘over and out’
---
En dan nog dit i.v.m. het confederalisme. Dat Zwitserse voorbeeld zou in België kunnen dienen als eerste stap, omdat daaruit de vier gewesten zouden komen, wat Walen en Brusselaars zouden kunnen aanvaarden. Eens dat gebeurd, zal er geen weg terug meer zijn.
I.v.m. met confederalisme en de discussie erover, is het misschien interessant eens over de grens te kijken, bv naar de Zwitserse ‘Confoederatio Helvetica, (CH op de autokentekens). Zwitserland is vergelijkbaar, omdat het vier taalgroepen heeft, één meer dan België en heel wat verscheidenheid. De regering bestaat uit slechts zeven ministers en een door het parlement gekozen primus inter pares als staatshoofd. Deze worden direct gekozen door en uit de gemeenschappelijke federale volksvertegenwoordiging voor een periode van vier jaar.
De Zwitserse volksvertegenwoordiging bestaat uit 200 leden en komt tot stand op basis van directe verkiezingen door kiesgerechtigde burgers. Ieder kanton vaardigt twee leden af, behalve zes kantons, de zogenaamde halve (semi) kantons, die één lid afvaardigen. De regering is derhalve niet alleen zeer klein, maar ieder lid wordt individueel voor en door de gemeenschappelijke federale volksvertegenwoordiging gekozen. Niet zoals onze federale regering waarin de helft van de ministers en staatssecretarissen niet eens verkozen zijn. Zoals onze Vlaamse deelregering kan de Zwitserse regering niet tussentijds worden ontbonden, maar zit er grondwettelijk voor vier jaar. Het parlement én het bestuur worden gekozen op basis van directe verkiezingen. De laagste politieke eenheid is de commune of gemeente, waarvan er nog ongeveer 2 200 zijn.
De Zwitserse federale regering is de kleinste ter wereld. Het uitgangspunt van het Zwitserse model zijn de directe democratie, consensus en het voorkomen van een clientèle systeem. Niet zoals nu bij ons, waar iedereen bevoegd is maar niemand verantwoordelijk als het er op aan komt.
Daar Vlaanderen moet gaan voor zelfstandigheid is confederalisme voor ons maar een tussenstap, maar wel een die moet genomen worden om niet in een nog ergere chaos terecht te komen
N.a.v. de verklaring van Bart De Wever dat zijn N-VA niet aan een volgende federale regering zal deelnamen als er geen regeerakkoord is over een omvorming tot confederatie van dit land, is er heel wat kritiek van de media, die zeggen dat het land omvormen tot een confederatie weinig zal veranderen.
Ze hebben daarin gedeeltelijk gelijk. Die confederatie is een eerste, maar wel noodzakelijke stap. De Senelle doctrine, waarover ik al meermaals geschreven heb, zegt nl dat dit moet gebeuren ‘Als België onbestuurbaar zou worden omdat er geen federale regering meer zou kunnen gevormd worden’. Wel, als de Vlaamsnationalisten in 2024 de meerderheid zouden halen in de Vlaamse gewestregering, dan kan er geen Belgische regering meer gevormd worden, tenzij die zou bestaan uit alle overige partijen samen, groenen en communisten inbegrepen én met de steun van de traditionele partijen er bovenop, die daarmee hun doodvonnis zouden tekenen.
Dat confederalisme is een eerste stap naar de Vlaamse zelfstandigheid, het stopzetten van alle transfers, het opdoeken van de ongrondwettelijke, geldverslindende ‘Fédération Bruxelles-Wallonie’ en het afschaffen van de faciliteiten in de gemeenten van de Vlaamse Rand. Zoiets krijgt men alleen opgelost met een Vlaamse meerderheid in het eigen parlement en de eigen deelregering.
---
In de marge van bovenstaande nog dit: Ik kijk ook al jaren niet meer naar de Zevende Dag, maar het belangrijkste van wat daar verteld wordt, hoor ik meestal de zondagavond in het Tv-journaal van 19.00 uur.
België heeft voor de derde keer een aspirant-astronaut en voor de eerste keer is dat een echte Waal, ene Raphael Liégeois uit de buurt van Namen. De man past helemaal niet in het beeld dat de doorsnee Vlaming heeft van een doorsnee Waal.
Liégeois studeerde geneeskunde en haalde zijn doctoraat aan de universiteit van Luik. Hij is 34 en verblijft momenteel in Zwitserland, waar hij verbonden is aan de universiteiten van Genéve en Lausanne. Volgend jaar begint hij zijn training bij de ESA in Keulen, waar o.m. zijn Belgische voorganger Frank De Winne decaan is. Nog opmerkelijk, hij is gediplomeerd ballonvaarder en lid van de Belgian Balloonclub. Hij spreekt vijf talen, waaronder behoorlijk Nederlands, zo eens iets anders dan de meeste Waalse topsporters die zich daar te goed voor vinden. De man heeft een vrouw en twee kinderen.
Liégeois gooit trouwens niet alleen hoge ogen als academicus. In zijn vrije tijd speelt hij ook muziek, vooral piano, orgel en gitaar, en houdt hij zich bezig met circuskunst. Hij is naar verluidt ook een begenadigd loper, zwemmer en, zoals gezegd, luchtballonpiloot. In 2017 fietste hij samen met zijn vriendin van Singapore, waar hij dan net 2 jaar had gewerkt, naar hun thuisstad Namen. De kans is nu groot dat dat niet zijn verste reis zal zijn geweest.
Kortom, Liégeois is het wit Waals konijn dat hopelijk een voorbeeld zal zijn voor vele Waalse jongeren om de handen uit de mouwen te steken i.pl.v. achter de holle slogans van PS en PTB aan te lopen.
---
En dan nog dit: MR-voorzitter Bouchez is op de Zevende Dag komen zeggen dat er op federaal niveau ook na 2024 geen meerderheid voor een confederalisme zal zijn. Dat kan, maar dat hoeft niet meteen, als we die op gewestelijk vlak maar halen. Een reden temeer om in Vlaanderen de rangen te sluiten.
