NIEUW: Blog reclamevrij maken?
Inhoud blog
  • let the good times roll
  • let's Mardi Gras
  • Verliefd op New Orleans
  • New Orleans, Louisiana - 1718-2018 - 300th anniversary
    Zoeken in blog

    dear friend

    Via deze blog wil ik je van mijn passie voor New Orleans laten genieten. Het is mijn bedoeling om in de brede middenkolom minstens 1 bijdrage per maand te plaatsen. Tussendoor vind je ook in de zijkolommen allerlei informatie. De meeste foto's zijn aanklikbaar waarbij ze ofwel worden vergroot ofwel voor een verrassing zorgen. Je kan mijn blog eventueel opnemen in je bladwijzers of favorieten. Graag zie ik je e-mailreacties tegemoet (zie rechter kolom). JP

        

    Foto

    In 1955 luisterde ik ten huize van Pierre Claessens naar enkele 'American Music ' platen...mijn eerste kennismaking met de muziek van George Lewis en de wondere wereld van New Orleans.

    Foto

    Ik ben de paters jezuïeten ontzettend dankbaar voor de opvoeding, de kennis en de wijsheid die ze me via de Grieks-Latijnse humaniora hebben bijgebracht. Maar na enkele decennia onder het devies AD MAJOREM DEI GLORIAM te hebben geleefd hield ik het na het zesde retorica voor bekeken.

    Foto

    Ik gooide het (letterlijk en figuurlijk) over een andere boeg. Terwijl mijn klasgenoten ervoor kozen om een klassiek levenspad te bewandelen ( als advocaat, apotheker, arts, geestelijke of ingenieur) koos ik voor de Hogere Zeevaartschool van Antwerpen waardoor ik tijdens het schooljaar 1956/1957 twee onvergetelijke wereldreizen mocht meemaken met o.a. een eerste verbluffend bezoek aan New Orleans

    Foto

    Tijdens mijn eerste reis legde de MERCATOR 13.341 zeemijlen af ( 5338 onder zeil - 8003 met motor ) We verlieten Antwerpen op 14 dec '56 en bezochten achtereenvolgens Tenerife (Canarische Eilanden) , San Juan de Puerto Rico, Vera Cruz (Mexico), New Orleans (Louisiana) en Port Hamilton (Bermuda) om terug het Willemsdok in Antwerpen te bereiken op 6 april '57

    Foto

    Tijdens de Mardi Gras-optochten worden doubloons ( aluminium penningen ) met miljoenen naar de toeschouwers gegooid. Deze medailles dragen het symbool van de krewe (carnavalsvereniging ).

    Foto

    KING CAKES worden jaarlijks tussen 6 januari en Mardi Gras in meer dan 500.000 exemplaren gebakken terwijl er nog 50.000 andere door koerierdiensten in andere Staten en landen worden geleverd

    Foto

    de spectaculaire traditie van de MARDI GRAS TRIBES

    Foto

    De bekendste bijnaam van New Orleans is CRESCENT CITY - de stad ligt immers grotendeels in een halvemaanvormige bocht van de Mississippi (crescent = croissant = halve maan)

    Foto

    de stad 'Nouvelle Orléans' werd in 1718 gesticht door Bienville (klik op de foto)- de inwoners bereiden zich voor om de 300ste verjaardag van hun stad te vieren.

    crescent city
    1718 - 2018 - 300 years New Orleans, Louisiana
    08-02-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.let the good times roll
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    New Orleans

    weer ingepalmd

    door MARDI GRAS

    ' laissez les bons temps rouler '

    De hotels zijn al lang volgeboekt. Strategisch gelegen balkons worden peperduur verhuurd. De hele stad tooit zich in paars, groen en goud. Het is weer zover. De Mardi Grasgekte slaat weer toe. Wekenlang keken allen hunkerend uit naar de grootse apotheose, de week vóór Fat Tuesday (vette dinsdag) waarin tientallen parades worden georganiseerd. Langs Canal Street en op andere parcours verdringen massa's toeschouwers zich om van het grandioze spektakel te genieten. In 1999 bracht ik een aantal vrienden naar deze gekke toestanden. Op een tribune in de buurt van Lee Circle hadden we 'zitplaatsen' veroverd waar we nauwelijks konden van genieten wegens de wilde uitbundigheid van andere toeschouwers die om de haverklap rechtsprongen en aldus het zicht aanzienlijk beperkten. Bovendien was het lang wachten vooraleer de eerste ruiters, muziekkorpsen en praalwagens zich aanmeldden. Tóch loonde het de moeite al geef ik toe dat ik liever van New Orleans geniet in kalmere tijden.

    the Mistick Crewe of Comus

    Pas nadat in 1857 een twintigtal doorwinterde feestvierders tijdens een bewogen vergadering besloten om een goed georganiseerd carnavalsgenootschap op te richten evolueerde alles aan een versneld tempo. Deze vereniging kreeg de plechtige naam mee van MISTICK KREWE OF COMUS. Ieder jaar vormden zich meer krewes. Op dit ogenblik wordt de organisatie van de optochten waargenomen door een zestigtal krewes. Ook de zwarte gemeenschap is bijzonder actief met o a de ZULU SOCIAL AND PLEASURE CLUB, in 1909 door zwarte arbeiders gesticht, en vooral met de pittoreske MARDI GRAS INDIANS.

    MARDI GRAS INDIANS

    Vreemd genoeg zijn het geen 'native Americans' (indianen) maar zwarte volksbuurtbewoners die met fabelachtige kostuums zijn uitgedost waar vaak een gans jaar door familie en buren is aan gewerkt. De namen van deze 'stammen' zijn al even pittoresk als hun kostuums: 'White Magnolias', Tchoupitoulas', Yellow Pocahontas' etc... De BIG CHIEFS en hun stammen onderhouden een oude traditie waarvan het ontstaan zich situeert aan de soms vage grens tussen geschiedenis en legende. Vóór de komst van zwarte slaven uit West-Afrika verrichtten 'Native Americans' dwangarbeid op de katoen- en suikerrietvelden. Ze wisten echter makkelijk te ontsnappen daar ze heel goed de moerassige omgeving kenden. De zwarte slaven daarentegen konden dat moeilijker maar als ze daar wel in slaagden werden ze met open armen door de plaatselijke indianenstammen onthaald en beschermd. De zwarte Mardi Gras Indians brengen in dankbaarheid een blijvende hulde aan hun vroegere beschermheren.

    De muzikanten die deze prachtige groepen begeleiden zijn vaak ook een spektakel op zichzelf. Ze bespelen flessen, tambourijnen en de meest originele slaginstrumenten. Hun muziek is gebaseerd op West-Afrikaanse persussie- en danselementen die ongetwijfeld de muziek van New Orleans sterk hebben beïnvloed zoals dat bvb het geval was op Congo Square. In 1972 zorgde Bo Dillis, één van de populairste Big Chiefs, voor een CD met traditionele ' Indian Songs' onder de titel ' The Wild Magnolias'. De muzikale begeleiding was in handen van The Meters. Enkele jaren later verscheen de CD ' The Wild Tchoupitoulas' van de Neville Brothers met leden van die stam

    REX - de koning der koningen

    De figuur van REX verscheen voor het eerst in 1872 ter gelegenheid van het bezoek aan New Orleans van de Russische Groothertog Alexis Alexandrovitch Romanoff. Rex was de allereerste dagparade en introduceerde de officiële Mardi Graskleuren: paars voor rechtvaardigheid, groen voor geloof en goud voor macht. Bovendien werd toen ook het officiële Mardi Graslied gelanceerd ' If ever I cease to love ' (als ik ooit stop met liefhebben ), een knipoogje naar de razend populaire romance die zich toen ontwikkelde tussen de Russische Groothertog en Lydia Thompson, de hoofdactrice in het BLUEBEARD spektakel dat toen furore maakte. REX is de vorst die over Mardi Gras heerst en zijn parade is de spectaculaire afsluiter op Mardi Grasdag. 

    Terwijl hier bij ons een aantal optochten en feestelijkheden door het ruige stormweer noodgedwongen worden afgelast verwacht New Orleans op 9 februari een zonnige Fat Tuesday met een zachte temperatuur van 14° C. Misschien is het voor jou, dear friend, het goede moment om even op YOUTUBE op Mardi Gras Indians te klikken ...

    JP

     

    08-02-2016 om 00:00 geschreven door jp deep south


    >> Reageer (0)
    26-01-2016
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.let's Mardi Gras
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    It's Mardi Gras Time

    in New Orleans !

    Ingrediënten voor een boeiende cocktail

    Neem gerust aan dat mijn interesse voor New Orleans en voor alles wat met deze fantastische stad te maken heeft omsloeg in passie bij mijn eerste bezoek aan de Crescent City. In die ene week van februari 1957 werd ik als het ware ondergedompeld in een opwindende sfeer waarvan ik de weldoende effecten nu nog, bijna 60 jaar later, ten volle beleef.

    Drie belangrijke ingrediënten droegen bij tot het ontstaan van deze boeiende cocktail. Vooreerst was daar het buitengewone toeval dat het schoolschip Mercator dat mij daarheen bracht op 40 wereldreizen en tientallen aanlegplaatsen slechts éénmaal New Orleans aan de monding van de Mississippi als tussenlanding had gekozen. Voor mij die een tweetal jaren eerder via Pierre Claessens en enkele andere Vlaamse jazzpioniers had kennisgemaakt met aangrijpende opnames uit de geboorteplaats van de jazz waren die dagen aldaar, van 22 tot 27 februari '57 een weldoende openbaring.

    Een tweede geluksfactor had te maken met het gastgezin dat mij gedurende mijn verblijf werd toegewezen. De Estèves waren welstellende 'Gens de couleur libres' wiens voorouders uit SaintDomingue afkomstig waren. Ze leidden me overal rond en lieten me plaatsen bezoeken waarvan ik als enkeling nooit had durven dromen. Vader Armand Estèves was een bron van wijsheid en kennis en wist urenlang boeiend te vertellen terwijl Madame Louise zich ontpopte als een attenvolle gastvrouw en voortreffelijke kokkin. De Estèves lieten me ook kennismaken met een aantal plaatsen waar de traditionele jazz werd gespeeld zoals Old Absynth House en Larrie Borenstein's Art Gallery ( voorbode van Preservation Hall ) en vooral konden ze me als bevoordeelde blanke 'binnensmokkelen' in het nogal zwart afgezonderde Paddock Lounge.

    Maar er is méér...zo reden de jonge Caroline en Alex Estèves me in hun groene, pastelkleurige Buick rond in het uptown gedeelte van de stad aan de overkant van Canal Street. Aldus kwamen we terecht in de oude Back O' Town wijk in de buurt van Perdido en Gravier bij Jane Alley waar nog een stuk van Louis Armstrong's geboortehuis stond ( vooraleer het in 1964 op schandelijke wijze met de grond werd gelijkgemaakt) en waagden we ons in First Street waar Buddy Bolden, de eerste jazzman, in een schamel houten huisje was opgegroeid.

    Tenslotte werd ik tijdens mijn eerste verblijf in de Crescent City geconfronteerd met een ander plaatselijk fenomeen nl de carnavalsroes zoals die daar vanuit Frankrijk door de eerste kolonisten was ingevoerd als MARDI GRAS. Een gekke bedoening waarbij de bevolking van de stad voor enkele dagen wordt verviervoudigd en de gezelligheid plaats maakt voor wildebraspartijen en hevige turbulenties

    Big Easy or Red Planet ?

    Er is geen ontkomen aan. Zelfs diegenen die al meermaals New Orleans bezochten zullen in de Mardi Grasweek vrij vlug de indruk hebben dat zij op een vreemde planeet zijn beland. Arthur Harding probeert die gekke toestanden als volgt te omschrijven: " Eén van mijn favoriete films dateert van 1953 ABBOTT AND COSTELLO GO TO MARS met o a een merkwaardige scène waarin het dwalende ruimteschip van het komische duo in de Crescent City neerstort op Mardi Grasdag. Het gaat er zodanig bont aan toe dat onze pseudo ruimtevaarders ervan overtuigd zijn dat ze op de Rode Planeet MARS zijn geland.

    Vanaf het eerste moment heeft de carnavalsvirus je te pakken en moet je hoe dan ook meedoen. Van toeschouwer word je bijna automatisch figurant of acteur. Je wordt een inherent deel van het feestvierend geheel.

    Een Marathon-viering

    De Carnavalsviering begint in New Orleans officieel op 6 januari nl " the Twelfth Night Feast of the Epiphany " de Twaalfde Nacht na de geboorte van Christus. Tijdens de twaalf dagen die Mardi Gras voorafgaan worden een zestigtal optochten en enkele honderden 'private parties', dansavonden en gemaskerde bals op touw gezet. Hoe dichter bij Mardi Gras hoe talrijker de parades.

    Hoe het allemaal begon

    Mardi Gras is vanuit Europa naar het Amerikaanse continent overgewaaid. In Louisiana zorgden de gebroeders Pierre en Jean-Baptiste Lemoyne daarvoor. Op 3 maart 1699, tijdens een expeditie die hen de Mississippi-monding deed verkennen, kampeerden ze ergens aan de oever van de ' Fleuve Saint-Louis ' , zoals de Mississippi toen heette, op een plaats die ze 'Pointe du Mardi Gras' noemden. Dit was iets ten zuiden van de plaats waar ze in 1718 de stad NOUVELLE ORLEANS stichtten.

    Pas in 1857 was er sprake van optochten zoals we die vandaag kennen. Oorspronkelijk was het de bedoeling om lokaal een feestje te bouwen voor de inwonners van New Orleans zelf, een soort 'private' aangelegenheid. Inmiddels werd het een wereldgebeuren waar honderdduizenden toeschouwers op afkomen, niet alléén uit de andere Amerikaanse Staten maar steeds meer ook uit andere werelddelen.

    Er bestaan thans meer dan 60 carnavalorganisaties die alle uithoeken en voorsteden van New Orleans vertegenwoordigen en waarbij alle lagen van de bevolking aan hun trekken komen. De eerste zwarte krewe ( carnavalsgroepering) kwam pas tot stand in 1909. Louis Armstrong was ooit KING OF THE ZULUS in 1949.

    Ditjes en datjes

    Jaarlijks stort Mardi Gras 400 miljoen $ in de stadskas. Geen wonder dat de stad volledig aan de organisatie zijn medewerking verleent. 

    Aangezien de krewes zich niet commercieel mogen laten sponsoren zijn het de leden die de organisatiekosten via lidgeld dragen. Deze jaarlijkse bijdrage varieert van 250 tot 600 $. Daarboven schenken de leden zoveel als zij willen voor het vervaardigen van doubloons (medailles), beads (kransjes) en andere ' throws' zoals plastic bekers en andere gadgets.

    De super parades van Bacchus en Endymion presenteren samen 80 praalwagens en 60 marching bands. Hun tweeduizend leden gooien meer dan anderhalf miljoen bekers, doubloons en beads.

    Aparte woordenschat

    KREWES zijn carnavalsverenigingen. Het zijn non profit organisaties waarvan de meeste zich voor hun naam lieten inspireren door de mythologie ( Aphrodites, Bacchus, Hermes, Eros, Pegasus en Thor). Aan het hoofd van een KREWE staat een CAPTAIN. 

    Jaarlijks worden KINGS en QUEENS gekozen om over de parades te heersen. De meeste verenigingen kiezen die koninklijke hoogheden uit hun eigen ledenbestand maar krewes als die van Bacchus en Endymion nodigen beroemdheden uit de artistieke wereld uit. Aaan sterren als Bob Hope, Dennis Quaid, Tom Jones, Neil Sedaka, Dolly Parton en Harry Connick Jr viel deze eer te beurt.

    THROWS is de algemene term voor alle objecten die vanop de praalwgens naar de toeschouwers worden gegooid. Overal klinkt het 'throw me something !' vanuit de menigte.

    (deze bijdrage krijgt een tweede deel op Mardi Gras (9 februari) zèlf

    tot dan   JP

     

    26-01-2016 om 00:00 geschreven door jp deep south


    >> Reageer (0)
    03-11-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Verliefd op New Orleans
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    You'll never know

    what Heaven means

    until you've been down in New Orleans

    (Elvis Presley)

    In deze tekst heb ik enkele uittreksels uit mijn boek ' New Orleans, Parel van het Diepe Zuiden (1990) verwerkt.

    America's most interesting City

    Ik ben verliefd op New Orleans. Al 60 jaar. Deze verliefdheid is weliswaar niet blind. Ik ken dus ook de negatieve kanten van America's most interesting City. Ik heb met de zwoelte van het sub-tropische klimaat leren leven. In de schaduw der pralerige plantagewoningen ontdekte ik vervallen slavenhutten. Ik stelde vast dat de inwoners van het French Quarter zich achter gepantserde deuren, elektrische beveiligings- en alarmsystemen barricaderen. Ik leerde de home made souvenirs onderscheiden van de made in Taiwan-prullen en meer dan eens nam ik aanstoot aan het agressieve, kitcherige striptease-vertoon van Bourbon Street.

    Toch wist New Orleans mij van bij de eerste ontmoeting bijzonder sterk in te palmen. Het was in februari 1957. Als noeste kadet bereidde ik me aan boord van het schoolschip MERCATOR voor op een loopbaan van officier ter lange omvaart. Een onvergetelijke 23 dagen durende zeiltocht bracht me o.a. naar New Orleans, bakermat van de muziek die ik door enkele Vlaamse jazzpioniers had leren kennen en waarvan de revival ons continent toen, vooral via Britse kanalen, binnensijpelde. Die pioniers...Pierre Claessens, Jacques Cruyt en Walter Detroch woonden in de Gentse Albertlaan waar ze regelmatig onder één dak repeteerden ( 'ROOF JAZZBAND' )

    van Homeros naar generaal Lafayette

    Ontdekkingsreizen heb ik steeds boeiend gevonden. Tijdens mijn Grieks-Latijnse humaniora raakte ik al gefascineerd door de ILIAS, Homeros' heldenepos. Het KON-TIKI avontuur van Thor Heyerdahl sprak me evenzeer aan als de transatlantische tocht van MAYFLOWER the Second, repliek van het zeilschip dat de Piligrim Fathers naar New England had gebracht en die ik in 1957 vanuit Brixham zag vertrekken. Ook onlangs nog juichte ik het Franse initiatief toe om succesvol een repliek van de HERMIONE naar de States te laten varen, het schip dat in 1780 generaal Lafayette naar de States bracht om er de Amerikanen in hun onafhankelijkheidsstrijd tegen Groot-Brittannië bij te staan.

    Van dergelijke reisverhalen krijg ik nooit genoeg. Ik achtte me dus bijzonder bevoorrecht toen ik vernam dat ik tijdens mijn eerste transatlantische reis met de Mercator o a New Orleans zou ontdekken. Het was de 34ste reis van het Belgische schoolschip en de 'very only one' op haar 41 tochten met een bezoek aan de Crescent City. Alsof het zó moest zijn...

    vive le Duc d'Orléans

    Toen onze driemaster de Mississippi opvoer voelden wij ons als ontdekkingsreizigers die voor het eerst kennismaakten met de Nieuwe Wereld...de gebroeders Lemoyne de Bienville en d'Iberville achterna die via de delta van de FLEUVE SAINT-LOUIS (zoals de Fransen toen de Mississippi noemden) de reusachtige stroom opvoeren om er in 1718 ' la Nouvelle Orléans ' te stichten ter ere van de Franse Regent, de Hertog van Orléans.

    Aan boord werden wij, bij het naderen van de Amerikaanse kust, via de radio overspoeld met successen van een rijzende ster...een zekere Elvis Presley. Dagenlang kregen we hits als ' Love me Tender ' en 'Hound Dog ' te horen.

    In een volgende bijdrage vertel ik méér over mijn eerste verblijf in New Orleans met o a het muzikale onthaal door de lokale politie-harmonie, een kennismaking met Mayor (burgemeester) de Lesseps Morrison, mijn bezoek aan Borenstein's kunstgalerij (voorbode van Preservation Hall), een emotionele revelatie van de Eureka Brassband en een vertolking van ' High Society ' door Alphonse Picou in de Paddock Lounge.

    louisianitis...aanstekelijk maar ongevaarlijk

    Na die eerste ontmoeting was ik voorgoed aangetast door de 'louisianitis' en besmette ik mijn hele gezin plus enkele honderden Belgische, Duitse, Engelse en Nederlandse vrienden. Deze bracht ik via 25 groepsreizen naar de birthplace of jazz...ik ken er geen die ontgoocheld terugkwamen. Een aantal van die groepsreizen liet ik muzikaal opluisteren door bands als de Cotton City Jazzband, de Jeggpap New Orleans Jazzband, de New Orleans Roof Jazzmen, de Fondy Riverside Bullet Band, de Big Easy Bunch en de Nederlandse Midlife Revival Jazzband. Ik slaagde erin om enkele tientallen van onze muzikanten tot ereburgers van New Orleans te laten benoemen. We beleefden heuglijke momenten, verdiepten ons samen in de wonderen van onze geliefkoosde muziek en keerden gelouterd terug van de bron.

    Mijn grootste voldoening putte ik uit de levensvreugde die mijn medereizigers uitstraalden wanneer ze ' van daar ' terugkwamen of wanneer ze ' daarover' napraatten. Wat me ook gelukkig stemt is dat ik me in mijn reisprogramma's nooit heb willen beperken tot enkel maar muziek. Ik heb een beetje medelijden met die ' jazzfreaks ' die enkel naar New Orleans reizen om er een soort kroegentocht te ondernemen...van de ene jazztent naar het andere podium. New Orleans heeft zoveel méér te bieden !

    a melting Pot

    Toegegeven...in New Orleans is de muziek alom tegenwoordig: in concertzalen, hotels, restaurants en bruine kroegen, aan boord van raderboten, in wervelende parades en op elke straathoek van het Vieux Carré ja zelfs tot in de ' Cities of the Dead ' (begraafplaatsen ). Maar er is zoveel méér !

    Adembenemend, verrassend mooi en nimmer vervelend is het zicht van de gietijzeren balkons ( lace balconies ), architecturale juweeltjes die herinneren aan een rijk en fantasievol verleden, getooid met snelgroeiende planten en bonte bloemencombinaties of versierd met maskers, Mardi Grasbeads (halssnoertjes ), pittoreske poppen en veelkleurige umbrella's. Camelia, azalea, jasmijn en de alomtegenwoordige magnolia parfumeren het vredige Garden District dat herinnert aan de praalzucht van het antebellum ( periode vóór de Burgeroorlog ).

    New Orleans wordt het best omschreven als een smeltkroes...een mix van alles en nog wat. hierover lees je verder in deze blog.

    keep in touch

    JP

     

    03-11-2015 om 18:12 geschreven door jp deep south


    >> Reageer (0)
    23-06-2015
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.New Orleans, Louisiana - 1718-2018 - 300th anniversary
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Way down yonder in New Orleans

    The Mighty Mississippi

    In 1956/1957 had ik het immense genoegen om als leerling aan de Hogere Zeevaartschool van Antwerpen twee wereldreizen te ondernemen aan boord van het Belgische schoolschip Mercator. Op vrijdag 22 februari 1957 voer ik vanuit de Golf van Mexico de Mississippi op en ontdekte ik New Orleans, een stad die mijn leven een totaal onverwachte wending zou geven en die me totnogtoe blijft boeien. 

    Over die eerste ontmoeting en de impact van de Crescent City op mijn bestaan vertel ik later méér.

    Laat me inmiddels toe je via deze blog op reis mee te nemen naar het Diepe Zuiden van de Verenigde Staten, meer in het bijzonder naar New Orleans, Louisiana. Dit wordt wellicht mijn laatste groepsreis naar de stad die ik bijna 6 decennia geleden ontdekte en waarvan ik al die jaren de bewogen, boeiende geschiedenis heb mogen beleven. Ik bied je dus de buitenkans om een drie jaar durende tocht mee te maken naar 'America's most interesting City'...tot in 2018, jaar waarin de New Orleanians de 300ste verjaardag van hun stad met de nodige luister en met ongetwijfeld heel veel muziek zullen vieren. Op deze blog zal je regelmatig informatie vinden alsook verhalen over de manier waarop ik me steeds meer ben gaan voelen als een bewoner van het Diepe Zuiden...

    'Madam' Lulu White en haar talentvolle beschermeling

    We starten onze reis in Basin Street. Deze ligt er vandaag wat verlaten bij met weliswaar een tamelijk druk verkeer op een aantal rijvakken aan weerszijden van een groene 'neutral ground' (neutraal gebied zoals men daar een middenberm noemt) waarop de standbeelden van enkele Zuid- en MiddenAmerikaanse helden prijken.

    Eertijds, van 1897 tot 1917, was Basin Street de aorta van het beruchte Storyville of Red Light District. Men vond er diverse 'sporting palaces' (elegante naam voor luxebordelen) zoals Tom Anderson's, Josie Arlington's Annex en vooral Mahogany Hall dat floreerde onder de leiding van de extravagante 'Madam' Lulu White.

    Op de bovenverdieping woonde Spencer Williams. Lulu White had hem als jongeling onder haar beschermende vleugels genomen. Hij speelde piano en in zijn vrije uurtjes componeerde hij een aantal kaskrakers die met de tijd klassiekers zouden worden zoals 'Mahogany Hall Stomp' en vooral 'Basin Street Blues' waarvan de inleidende tekst onmiskenbaar de geografische ligging van New Orleans bevestigt:

    Oh won't you come along with Me

    to the Mississippi

    We'll take the boat to the land of Dreams

    right down the River down to New Orleans

    De historische waarheid gebiedt me te melden dat Spencer Williams de muziek van deze blues pas in 1926 schreef, negen jaar na de sluiting van Storyville, en dat de tekst iets later van de hand van trombonist Jack Teagarden bleek te zijn. Maar het gaat hier vooral om het woord DOWN dat we vaak terugvinden zoals in ' Down by the Riverside ', ' Down in Honky Tonk Town ' en vooral ook in het prachtige ' When it's sleepy Time down South ' (als het in het Zuiden slapenstijd is) dat een ereplaats kreeg in Satchmo's repertoire en waarmee hij omzeggens elk concert afsloot.

    Deep South of...what's in a Name ?

    Nes Orleans ligt inderdaad in het diepste Zuiden van de USA...way down yonder...ginds beneden. Helaas vind ik in diezelfde woorden twee andere interpretaties die samen voor een dubbele handicap zorgen, de ene geografisch, de andere van sociiale aard.

    Met geografisch bedoel ik dat het grootste gedeelte van de stad New Orleans gemiddeld anderhalve meter beneden de zeespiegel ligt wat echt geen cadeau is.. Dat kon de Fransman Pierre Lemoyne de Bienville, stichter van 'la Nouvelle Orléans', in 1718 natuurlijk niet weten. Hij bouwde de stad in een grote halvemaanvormige bocht(Crescent) van de Mississippi op een relatief dichte afstand van de Golf van Mexico die op zijn beurt voor een makkelijke verbinding met de Atlantische Oceaan zorgde.

    Bienville mocht dan wel een visionair zijn...een totaalbeeld van de inplanting van zijn stad bezat hij helaas niet. Hij zou anders vastgesteld hebben dat New Orleans de karakteristieken van een eiland vertoonde, volledig omringd door water...de Mississippi, het reusachtige Pontchartrain meer, moerassen en talloze bayous. Die situatie is vandaag nog verergerd nadat kanalen zoals het Industrial Canal werden gegraven. Voor de Crescent City was en blijft waterdreiging de vijand Nr Eén. Voeg daaraan toe dat het volledige kustgebied aan de Golf van Mexico van juni tot november onderhevig blijft aan orkanen en je kan je inbeelden hoe gevaarlijk het daar leven is. De bijnaam van ' the City that Care forgot ' dient  op zijn minst met een korreltje zout te worden gebruikt.

    Noord en Zuid

    Aan de term DOWN hecht ik ook een sociale, bijna vernederende betekenis. Door sommigen wordt het Diepe Zuiden weleens als het ' vergeten Zuiden ' beschouwd  en wordt het ook stiefmoederlijk behandeld.

    Dit uit zich bvb in de bijna minachtende wijze waarop een aantal 'Noorderlingen' zich over het rurale Zuiden van trappers, jagers en vissers ontfermen. Je zou bijwijlen gaan denken dat de Burgeroorlog tussen het 'ijverige, industriële Noorden' en het 'luie Zuidelijke plantersbestaan' nog sporen heeft nagelaten.

    Die 'onschuldige' tegenstellingen nemen soms dramatische vormen aan. Zo zijn meer en meer specialisten het eens dat de stuntelige manier waarop de door Katrina geteisterde bevolking werd geholpen niet alléén een teken was van amateurisme maar ook getuigde van een flagrantee apathie. Het ging zelfs zó ver dat een aantal onheilsprofeten en doemdenkers met de bijbel in de hand verkondigden dat ' die kerels in het Zuiden en in het bijzonder die van New Orleans met Katrina kregen wat ze door hun zondige leven hadden verdiend'. Wat ook de 'slappe' manier verklaart waarop vóór en helaas gedeeltelijk na Katrina de stad New Orleans onvoldoende van dijken en stormpoorten werd voorzien om zich degelijk tegen zware orkanen te beschermen.

    onhandige promotie

    Er werden kilometerlange dijken gebouwd zonder ze in de grond te verankeren. Bovendien waren ze niet hoog genoeg, te broos opgetrokken en bestemd om een bescherming te bieden tegen orkanen van 3de kategorie. In 2005 was New Orleans zeker niet opgewassen tegen Katrina, een orkaan van 5de kategorie die tegen een snelheid van ca 250 km/uur op 29 augustus door de stad raasde.

    Op dinsdag 23 augustus 2005 vroegen de mensen van International Club of Flanders mij om in Gent een Louisiana-avond te presenteren. Ik maakte van de gelegenheid gebruik om met (een achteraf bekeken dubieuze ) humor reizen naar New Orleans te promoten. Ik zei dat vermits die stad grotendeels beneden de zeespiegel ligt alwie die wou bezoeken daar liefst niet te lang zou mee wachten aangezien een zware overstroming niet denkbeeldig was. Zes dagen later sloeg Katrina toe en stond de Crescent City voor 80 % onder water !

    JP

    tot binnenkort met een nieuwe bijdrage

    reacties en bedenkingen zijn welkom

    jp.neworleans@belgacom.net

    23-06-2015 om 00:00 geschreven door jp deep south


    >> Reageer (0)

    Archief per week
  • 08/02-14/02 2016
  • 25/01-31/01 2016
  • 02/11-08/11 2015
  • 22/06-28/06 2015

    Blog als favoriet !

    E-mail mij

    Druk oponderstaande knop om mij te e-mailen.


    Foto

    Op vrijdag 22 februari 1957 kwam ik voor het eerst aan in New Orleans aan boord van het schoolschip MERCATOR...een onvergetelijk moment dat mijn levenskoers voorgoed zou beïnvloeden


    Foto

    Op 21 maart '59 woonde ik mijn eerste super-jazzconcert bij in het Gentse Kuipke. Op het programma niemand minder dan Louis 'Satchmo' Armstrong en zijn All Stars. Klik op de foto en je hoort en ziet Satchmo zoals ik hem toen, samen met Arletje, heb bewonderd en toegejuicht.


    Foto

    Bij zijn Gents optreden in maart '59 was Louis Armstrong schitterend omringd door James 'Trummy' Young (tb), Billy Kyle (p), Danny Barcelona (p) , Mort Herbert (b), Peanuts Hucko (kl) en zangeres Velma Middleton


    Foto

    Ook in de fifties trad Sidney Bechet in Gent op ( in het operagebouw) met de Franse band van André Reweliotty. Ook dat concert was voor mij een ware revelatie. In hetzelfde programma was een optreden van de Dutch Swing College Band voorzien. Helaas werd deze om administratieve redenen tegengehouden aan de Belgisch/Nederlandse grens (vandaag moeilijk denkbaar!)


    Foto

    Mijn eerste jazz-LP ' Teddy Buckner and his Dixieland Band ' . Sterk beïnvloed door Louis Armstrong liep Buckner een beetje in de schaduw van zijn idool. Hij speelde o.a. met Lionel Hampton, Fats Waller, Benny Carter en Kid Ory


    Foto

    De groep die ik in 1979 naar New Orleans bracht telde 81 reizigers w o de COTTON CITY JAZZBAND in de volgende line up ( klik op de foto ) vlnr Romain Vandriessche + (tb) - Jacques Cruyt + (tp ) - Colin Bowden (d ) - Pierre Claessens ( kl ) - Karel Algoed ( b ) - Luc Van Hoeteghem (bjo) - we vlogen toen met Sabena


    Foto

    In 1949 werd Louis 'Satchmo' Armstrong uitgeroepen tot ZULU KING


    Foto

    THROW ME SOMETHING !!


    Foto

    REX...de superkoning van het Mardi Grasgebeuren



    Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.be - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!